Start to Run

Van een vriend kreeg ik een hardloopprogramma toegestuurd. Niet omdat hij vindt dat ik maar eens moet gaan sporten, maar gewoon omdat ik naar het programma vroeg. Start to Run heet het en een Belgisch meiske genaamd Evy Gruyaert ‘presenteert’ het. Ik heb geen idee wat ik moet verwachten. Ik wist alleen dat de muziek niet zo heel fijn was. Het programma bestaat uit verschillende lessen. Het begint met lessen van 25 minuten waarin je om en om twee minuten rent en loopt. De periodes dat je rent worden steeds iets langer.

Het is een benauwde zondagmiddag, al wist ik dat nog niet op het moment dat ik mijn huis verliet. Wel dat het zondag was, natuurlijk. Doe niet zo gek. Ik heb me voor het eerst sinds enkele weken weer eens in hardloopoutfit gehesen. Vanochtend heb ik het programma op m’n iPod gezet. Ik kies voor les 15, van de in totaal dertien. Optimistisch als ik ben. Ik rek en strek een beetje thuis en begeef me richting het park aan de overkant van mijn straat. Ik zet het programma aan.

‘Hallo allemaal, klaar voor de vijftiende Start to Run les? Ik ook. Het wordt een stevige les vandaag, maar echt, je kan het hoor. Vandaag lopen we op het eind al een stuk van zeven minuten uit. Doseer dus zeker je krachten, want al is je conditie al wat beter, je moet echt nog niet het onderste uit de kan halen. We beginnen zo meteen met twee minuten rennen. We gaan twee minuten lopen, en.. start.’
Evy heeft een fijne stem. Lief wel. Haar Belgische accentje is prachtig. Ik ben dol op die taal. Ik begin met rennen en zoek een goed tempo. ‘Ik zei daarnet al, doseren’, zegt Evy opeens tussen de muziek door. Sorry Evy. ‘Goed zo, blijf zo bezig.’ Nog voordat ik tien passen heb gezet heb ik de eerste tips al binnen. Fijn wel. Ik krijg nooit complimenten of tips tijdens m’n hardloopsessies. ‘Nog een klein stukje.’ Ik mag weer gaan lopen van Evy. De beroerde house-achtige muziek wordt haastig ingeruild voor een pianomuziekje. ‘Adem rustig in en uit en controleer je ademhaling.’ Ik volg de tips gehoorzaam op.

 ‘We gaan nu vier minuten lopen. Start.’ Ik begin weer te rennen. ‘Goed zo. Ik ben echt fier op je.’ Ik stop met rennen en schiet in de lach. Fier? Ik ren weer verder. De beroerde muziek klinkt in mijn oren. Evy zegt me dat ik het kan. Vier minuten voelt best lang. Het is daarnaast ook veel warmer dan ik dacht. Hallo? Evy? Die vier minuten zijn allang om volgens mij. Ik zweet me rot. M’n tempo gaat achteruit. ‘Tel je passen als het moeilijk wordt, bij honderd ben je er bijna.’ Ik tel m’n passen mee maar als ik bij honderd ben, stopt de muziek niet. Rot Evy. Wat gemeen. Dan toch het teken. Ik wandel weer onder de bemoedigende woorden van Evy. Ik heb het goed gedaan.

‘Geniet maar van je rust, hierna gaan we één minuut langer lopen, dus vijf minuten.’ Een liedje van Cher klinkt in mijn oren. Man man, hier gaat niemand harder van lopen. Mijn pauze lijkt in een halve minuut voorbij. Ik begin te rennen. ‘Goed begonnen weer.’ Ik krijg het al snel zwaar. De zon schijnt vol op m’n gezicht, het is benauwd en ik ben doodop. ‘Fantastisch, je bent een echt natuurtalent!’, zegt Evy tegen me. Als ze me zou zien, was ze daar vast op terug gekomen. Ik ren in een snelwandel tempo, m’n stappen steeds korter. Ik slof half. Een natuurtalent. ‘Kom aan, nog even. We zijn er bijna.’ Ik probeer mezelf tot het maximale te zetten en dwing mezelf om door te rennen. M’n trainingsjasje voelt als een verwarmde elektrische deken op m’n schouders. Stenen in m’n schoenen. M’n longen totaal verdwenen. Ik mag weer wandelen. Ik kijk op m’n iPod en zie dat ik pas twintig minuten bezig ben.

Ik adem veel te snel, heb het bloedheet en sta aan de rand van het bos niet heel ver van mijn huis. Evy begint weer te praten. ‘Hier gaan we weer. Zes minuten. Tempo.’  Ik ga op een bankje zitten aan de bosrand. ‘Goed bezig’, zegt Evy. Ik denk hetzelfde. Minutenlang staar ik naar het bos. Ik probeer m’n ademhaling van niveau ‘hyperventilatie’ terug te brengen naar niveau ‘iets te snel maar wel oke’. Ondertussen klinkt muziek van Bob Sinclar en moedigt Evy me nog twee keer aan. ‘Doseer ook nu je krachten.’ Ik volg Evy’s advies op en ga op het bankje liggen. ‘Kom aan, nog even.’ Prima.

De zes minuten zijn voorbij en ik zit nog steeds op het bankje. Ik besluit maar gewoon rustig naar huis te lopen omdat ik tot weinig anders in staat ben. M’n hoofd bonkt. Ik heb geen andere muziek op m’n iPod gezet, dus blijf maar naar Evy luisteren. Ik voel me slecht. Evy is zo trots op me en ik stel haar teleur. Ik word meteen gestraft met een liedje van The Corrs, een band die ik vervloek sinds de manager van de Hema waar ik werkte toen ik vijftien was een cd van de band op repeat zette. Elke zaterdag. Ik bijt er doorheen. M’n hoofd voelt alsof ie op het punt van ontploffen staat. Fietsers kijken naar me met blikken die hetzelfde doen vermoeden. ‘Hier gaan we voor de allerlaatste inspanning. Kom aan.’  De laatste rensessie is gestart, zeven minuten. Niet dus.

Ik loop de hele weg terug terwijl Evy nogmaals zegt dat ik het kan. Ik kan het niet. Wat een rotwijf, die Evy. Geen woord voor de zwakkeren. Als ik bijna thuis ben zijn de zeven minuten voorbij. ‘Een dikke kus, je hebt het verdient.’ Voorlopig geen Evy voor mij. ‘Eet gezond en ga op tijd slapen.’ Troela. Doe het zelf.