Schoenlepel

Ik loop de operatiekamer binnen in een blauw, vormloos pak. De broek is te groot en heeft elastiek aan de onderkant. Het shirt is nog groter. Om maar niet over de rubberen klompen die ik draag te beginnen. Een roze netje houdt mijn haar verborgen. Een mondkapje voor m’n neus en mond.

In het midden van de operatiekamer ligt een vrouw, haar hoofd en benen zijn afgedekt. Alleen de ribbenkast en twee borsten zijn zichtbaar. Twee borsten die recht naar boven staan. Het ziet er gek uit. De vrouw heeft veel lichamelijke klachten van haar siliconen en laat deze daarom verwijderen. Vandaag opereert dokter Rita Kappel vier vrouwen, allen om deze reden.

Het oude litteken van de vorige operatie wordt open gesneden. Met een klein apparaatje begint Kappel weefsel weg te branden. Het kapsel van het implantaat zit aan het weefsel van de borst vast en moet worden losgemaakt. Een delicate handeling. Stukje bij beetje wordt de ruimte tussen de huid en de siliconen wat groter. Kappel laat het implantaat zien dat nu zichtbaar is.

Al ongeveer een half uur is ze samen met de operatieassistent het weefsel aan het losmaken. Met een soort grote schoenlepel trekken ze het vel omhoog, zodat ze verder door het gat de implantaat los kunnen maken. Ik kijk zo het gat in. Er verdwijnen vingers in de borst. Stukken gaas worden met een pincet in en uit het gat gehaald, om bloed op te zuigen. Zachtjes probeert ze het weefsel los te krijgen. ‘Hoor je dat?’, vraagt Kappel aan me. Ik hoor een gek schurend geluid. Ik zie twee vingers van Kappel onder de huid bewegen. Ze probeert de siliconen te pakken en door het kleine gat te trekken.

Ik zie een wit sterrretje. Nog één. Ik begin te zweten onder m’n mondkapje. Sterretjes. Warm. Sterretjes. Warm. Ik plof neer op een krukje in de operatiekamer. ‘Hoofd tussen je knieën en tegen mijn handen omhoog duwen’, zegt een andere assistente terwijl ze haar handen op mijn achterhoofd legt. Na een minuut loop ik achter haar aan naar buiten om even iets te drinken. Ik zie mezelf in de spiegel. Lijkbleek.

Mijn maag lijkt 180 graden gedraaid te zijn. Of aangesnoerd met een riem. Mijn hoofd voelt raar. Licht. Ik drink een glaasje limonade en schuif aan bij twee dames die de verkoeverkamer klaarmaken. Na een tijdje loop ik weer de operatiekamer in. Beide siliconen liggen in een bakje. Beide borsten zijn nu leeg. Er wordt een drain in gestopt en het gat wordt dichtgenaaid. ‘Wil je de volgende operatie ook zien?’, vraagt Kappel. Ik heb genoeg gezien.