Ik loop de operatiekamer binnen in een blauw, vormloos pak. De broek is te groot en heeft elastiek aan de onderkant. Het shirt is nog groter. Om maar niet over de rubberen klompen die ik draag te beginnen. Een roze netje houdt mijn haar verborgen. Een mondkapje voor m’n neus en mond.

In het midden van de operatiekamer ligt een vrouw, haar hoofd en benen zijn afgedekt. Alleen de ribbenkast en twee borsten zijn zichtbaar. Twee borsten die recht naar boven staan. Het ziet er gek uit. De vrouw heeft veel lichamelijke klachten van haar siliconen en laat deze daarom verwijderen. Vandaag opereert dokter Rita Kappel vier vrouwen, allen om deze reden.

Het oude litteken van de vorige operatie wordt open gesneden. Met een klein apparaatje begint Kappel weefsel weg te branden. Het kapsel van het implantaat zit aan het weefsel van de borst vast en moet worden losgemaakt. Een delicate handeling. Stukje bij beetje wordt de ruimte tussen de huid en de siliconen wat groter. Kappel laat het implantaat zien dat nu zichtbaar is.

Al ongeveer een half uur is ze samen met de operatieassistent het weefsel aan het losmaken. Met een soort grote schoenlepel trekken ze het vel omhoog, zodat ze verder door het gat de implantaat los kunnen maken. Ik kijk zo het gat in. Er verdwijnen vingers in de borst. Stukken gaas worden met een pincet in en uit het gat gehaald, om bloed op te zuigen. Zachtjes probeert ze het weefsel los te krijgen. ‘Hoor je dat?’, vraagt Kappel aan me. Ik hoor een gek schurend geluid. Ik zie twee vingers van Kappel onder de huid bewegen. Ze probeert de siliconen te pakken en door het kleine gat te trekken.

Ik zie een wit sterrretje. Nog één. Ik begin te zweten onder m’n mondkapje. Sterretjes. Warm. Sterretjes. Warm. Ik plof neer op een krukje in de operatiekamer. ‘Hoofd tussen je knieën en tegen mijn handen omhoog duwen’, zegt een andere assistente terwijl ze haar handen op mijn achterhoofd legt. Na een minuut loop ik achter haar aan naar buiten om even iets te drinken. Ik zie mezelf in de spiegel. Lijkbleek.

Mijn maag lijkt 180 graden gedraaid te zijn. Of aangesnoerd met een riem. Mijn hoofd voelt raar. Licht. Ik drink een glaasje limonade en schuif aan bij twee dames die de verkoeverkamer klaarmaken. Na een tijdje loop ik weer de operatiekamer in. Beide siliconen liggen in een bakje. Beide borsten zijn nu leeg. Er wordt een drain in gestopt en het gat wordt dichtgenaaid. ‘Wil je de volgende operatie ook zien?’, vraagt Kappel. Ik heb genoeg gezien.

Van een vriend kreeg ik een hardloopprogramma toegestuurd. Niet omdat hij vindt dat ik maar eens moet gaan sporten, maar gewoon omdat ik naar het programma vroeg. Start to Run heet het en een Belgisch meiske genaamd Evy Gruyaert ‘presenteert’ het. Ik heb geen idee wat ik moet verwachten. Ik wist alleen dat de muziek niet zo heel fijn was. Het programma bestaat uit verschillende lessen. Het begint met lessen van 25 minuten waarin je om en om twee minuten rent en loopt. De periodes dat je rent worden steeds iets langer.

Het is een benauwde zondagmiddag, al wist ik dat nog niet op het moment dat ik mijn huis verliet. Wel dat het zondag was, natuurlijk. Doe niet zo gek. Ik heb me voor het eerst sinds enkele weken weer eens in hardloopoutfit gehesen. Vanochtend heb ik het programma op m’n iPod gezet. Ik kies voor les 15, van de in totaal dertien. Optimistisch als ik ben. Ik rek en strek een beetje thuis en begeef me richting het park aan de overkant van mijn straat. Ik zet het programma aan.

‘Hallo allemaal, klaar voor de vijftiende Start to Run les? Ik ook. Het wordt een stevige les vandaag, maar echt, je kan het hoor. Vandaag lopen we op het eind al een stuk van zeven minuten uit. Doseer dus zeker je krachten, want al is je conditie al wat beter, je moet echt nog niet het onderste uit de kan halen. We beginnen zo meteen met twee minuten rennen. We gaan twee minuten lopen, en.. start.’
Evy heeft een fijne stem. Lief wel. Haar Belgische accentje is prachtig. Ik ben dol op die taal. Ik begin met rennen en zoek een goed tempo. ‘Ik zei daarnet al, doseren’, zegt Evy opeens tussen de muziek door. Sorry Evy. ‘Goed zo, blijf zo bezig.’ Nog voordat ik tien passen heb gezet heb ik de eerste tips al binnen. Fijn wel. Ik krijg nooit complimenten of tips tijdens m’n hardloopsessies. ‘Nog een klein stukje.’ Ik mag weer gaan lopen van Evy. De beroerde house-achtige muziek wordt haastig ingeruild voor een pianomuziekje. ‘Adem rustig in en uit en controleer je ademhaling.’ Ik volg de tips gehoorzaam op.

 ‘We gaan nu vier minuten lopen. Start.’ Ik begin weer te rennen. ‘Goed zo. Ik ben echt fier op je.’ Ik stop met rennen en schiet in de lach. Fier? Ik ren weer verder. De beroerde muziek klinkt in mijn oren. Evy zegt me dat ik het kan. Vier minuten voelt best lang. Het is daarnaast ook veel warmer dan ik dacht. Hallo? Evy? Die vier minuten zijn allang om volgens mij. Ik zweet me rot. M’n tempo gaat achteruit. ‘Tel je passen als het moeilijk wordt, bij honderd ben je er bijna.’ Ik tel m’n passen mee maar als ik bij honderd ben, stopt de muziek niet. Rot Evy. Wat gemeen. Dan toch het teken. Ik wandel weer onder de bemoedigende woorden van Evy. Ik heb het goed gedaan.

‘Geniet maar van je rust, hierna gaan we één minuut langer lopen, dus vijf minuten.’ Een liedje van Cher klinkt in mijn oren. Man man, hier gaat niemand harder van lopen. Mijn pauze lijkt in een halve minuut voorbij. Ik begin te rennen. ‘Goed begonnen weer.’ Ik krijg het al snel zwaar. De zon schijnt vol op m’n gezicht, het is benauwd en ik ben doodop. ‘Fantastisch, je bent een echt natuurtalent!’, zegt Evy tegen me. Als ze me zou zien, was ze daar vast op terug gekomen. Ik ren in een snelwandel tempo, m’n stappen steeds korter. Ik slof half. Een natuurtalent. ‘Kom aan, nog even. We zijn er bijna.’ Ik probeer mezelf tot het maximale te zetten en dwing mezelf om door te rennen. M’n trainingsjasje voelt als een verwarmde elektrische deken op m’n schouders. Stenen in m’n schoenen. M’n longen totaal verdwenen. Ik mag weer wandelen. Ik kijk op m’n iPod en zie dat ik pas twintig minuten bezig ben.

Ik adem veel te snel, heb het bloedheet en sta aan de rand van het bos niet heel ver van mijn huis. Evy begint weer te praten. ‘Hier gaan we weer. Zes minuten. Tempo.’  Ik ga op een bankje zitten aan de bosrand. ‘Goed bezig’, zegt Evy. Ik denk hetzelfde. Minutenlang staar ik naar het bos. Ik probeer m’n ademhaling van niveau ‘hyperventilatie’ terug te brengen naar niveau ‘iets te snel maar wel oke’. Ondertussen klinkt muziek van Bob Sinclar en moedigt Evy me nog twee keer aan. ‘Doseer ook nu je krachten.’ Ik volg Evy’s advies op en ga op het bankje liggen. ‘Kom aan, nog even.’ Prima.

De zes minuten zijn voorbij en ik zit nog steeds op het bankje. Ik besluit maar gewoon rustig naar huis te lopen omdat ik tot weinig anders in staat ben. M’n hoofd bonkt. Ik heb geen andere muziek op m’n iPod gezet, dus blijf maar naar Evy luisteren. Ik voel me slecht. Evy is zo trots op me en ik stel haar teleur. Ik word meteen gestraft met een liedje van The Corrs, een band die ik vervloek sinds de manager van de Hema waar ik werkte toen ik vijftien was een cd van de band op repeat zette. Elke zaterdag. Ik bijt er doorheen. M’n hoofd voelt alsof ie op het punt van ontploffen staat. Fietsers kijken naar me met blikken die hetzelfde doen vermoeden. ‘Hier gaan we voor de allerlaatste inspanning. Kom aan.’  De laatste rensessie is gestart, zeven minuten. Niet dus.

Ik loop de hele weg terug terwijl Evy nogmaals zegt dat ik het kan. Ik kan het niet. Wat een rotwijf, die Evy. Geen woord voor de zwakkeren. Als ik bijna thuis ben zijn de zeven minuten voorbij. ‘Een dikke kus, je hebt het verdient.’ Voorlopig geen Evy voor mij. ‘Eet gezond en ga op tijd slapen.’ Troela. Doe het zelf.

Acteur Nasrdin Dchar (32) bevindt zich in de bloei van zijn carrière. Zijn agenda is het komend seizoen gevuld met theater, draaidagen en premières. Vanaf 9 juni draait ‘Rabat’ in de bioscoop, waarmee een droomt uitkomt. ,,Het is een heel bijzonder jaar.’’

Nadir (Dchar), Abdel (Achmed Akkabi) en Zakaria (Marwan ‘Chico’ Kenzari) rijden in de film ‘Rabat’ van Amsterdam naar de Marokkaanse hoofdstad om de taxi van Nadirs vader terug te brengen. Al rijdend door Europa komen ze nieuwe mensen tegen en wordt de vriendschap op de proef gesteld als de ware reden van de reis van Nadir boven tafel komt. ,,We hebben gestreefd naar een nieuw soort film, ook qua personages. In eerste instantie denk je dat het over stereotype gasten gaat, maar dat blijkt niet zo. Je lacht mét ze, niet om ze. Er worden dingen niet benoemd, maar je voelt ze en ziet ze.’

Vier jaar geleden maakte Dchar kennis met acteurs Akkabi (‘Alibi’), Kenzari (‘Loft’) en Jim Taihuttu van conceptbureau Habbekrats. Al snel vormden ze een hecht clubje. De plannen voor een film begonnen zich snel te ontwikkelen. Wat al snel vaststond is dat het een roadmovie moest worden met drie vrienden, op weg naar Marokko.

,,Het verhaal heeft een diepere betekenis gekregen. Iets symbolisch, door de reis die onze vaders maakten van Noord-Afrika naar Nederland. Andersom dus. Dat wordt in de film eigenlijk nergens benoemd, maar dat moet je wel voelen ergens.”

,,Als het over ‘Rabat’ gaat, ga ik stralen”, zegt de in Steenbergen geboren Marokkaan. ,,Het heeft een ongelofelijke impact gehad. Ook op persoonlijk vlak. Ik zat zelf nogal in een dip in die periode. Voorafgaand aan het draaien, drie dagen vooraf, belde ik Jim en zei dat hij iemand anders moest zoeken. Jim zei dat ze de film niet zouden draaien zonder mij. ‘Zie het als een soort therapie’, zei hij. En dat was het ook. Ik heb mezelf beter leren kennen. Ook op dat vlak is het een bijzondere reis geweest.”

Dchar omschrijft zichzelf als een piekeraar. Kritisch op zichzelf en onzeker over zijn eigen talenten. ,,Tijdens het spelen vind ik alles slecht wat ik doe. Daardoor heb ik de eerste twee weken van de draaiperiode amper genoten. Ik was alleen maar bezig met het resultaat, in plaats van om me heen te kijken en me te realiseren wat we aan het doen waren. Ik voelde zeker ook een druk. Als ik die andere jongens bezig zag, dacht ik, ‘Jezus, die zijn goed.’ Dat ben ik ten voeten uit.”

Sinds de opnames van ‘Rabat’ is Dchar echt gaan genieten. ,,Ik ben me bewust geworden van het feit dat dit m’n droom is. Om dan zo kritisch te zijn, is zonde. Toen we van Barcelona naar Allicante reden zat ik weer te denken. Toen draaide Chico zich om en zei: ‘Wat ben je aan het doen, man? Kijk eens om je heen! We zijn onze droom aan het realiseren.’ Dat zijn hele belangrijke woorden geweest.”

Ook gaat Dchar bewuster om met projecten die op zijn pad komen, sinds het maken van ‘Rabat’. ‘Ik zeg niet zomaar overal ‘ja’ tegen. Het moeten dingen zijn waar ik achter sta. Ik heb een rol gekregen in de nieuwe Nederlandse film ‘Süskind’ , een film over de Tweede Wereldoorlog. Ik heb een bijrol, maar het is een mooie rol. En ik speel geen Marokkaan. Een stevige gast. Een ander soort personage dan ik tot nu toe gespeeld heb. Ik vind het heel fijn dat ik die kans heb gekregen. Ik hoop dat ik dat vaker krijg, rollen die losstaan van mijn achtergrond.’

Dchar heeft niet het gevoel dat hij zich moest bewijzen als Marokkaanse acteur voordat hij andere rollen kon spelen. ,,Ik pakte bijna alles aan om te laten zien dat ik wel wat kon. Het heeft te maken met in de picture blijven, bezig moeten blijven. Ik ben nu op een bepaald punt gekomen waardoor ik daarmee op moet passen. Je moet met de juiste dingen aandacht trekken.’’ Opgewekt somt de acteur op wat hij komend jaar gaat doen. ‘In mei ga ik naar Roemenië voor ‘Süskind’, in september ga ik verder met de door Maria Goos geschreven monoloog ‘Oumi’ in Bellevue in Amsterdam. Daarnaast speel ik  vanaf volgend seizoen twee producties bij het Ro Theater. Én zijn de premières van ‘Lotus’ en ‘Rabat’.’ Lachend: ‘Pfff, eigenlijk ben ik best wel trots.’

Dit artikel is op 23 mei gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad. Foto: Alex Wuijts.

James Worthy schrijft al ongeveer tien jaar op zijn blog en begon bij Nalden.net en State Magazine. Inmiddels wordt hij door vele verschillende tijdschriften regelmatig op pad gestuurd. Bijvoorbeeld naar Spanje, om sherry te proeven voor een wijnblad. “Sherry is niet te zuipen, maar ik sta voor alles open. Ik wil over alles en voor iedereen kunnen schrijven.” Op 29 april komt zijn debuut “James Worthy” uit. Een boek dat voor minimaal 75 procent autobiografisch is. “Ik had als titel “Ik ruik je in mijn baard”, maar dat had de uitgever liever niet. Te schunnig. Ik vind het overigens nog steeds de beste boektitel ooit. Romantisch, goor, melancholisch. Worthy.”

We lopen een dag met James mee om te zien wat hij zoal voor klusjes doet. Vandaag moet hij naar de VPRO om samen met Nico Dijkshoorn videoclips te beoordelen in het VPRO-programma ‘Afzien?!’, dat door Giel Beelen wordt gepresenteerd. De twee schrijvers kennen elkaar al een beetje. De sfeer is jolig en beide kijken eigenlijk nooit naar videoclips. Erg inhoudelijk wordt het daardoor niet, al houdt Dijkshoorn een pleidooi voor meer inhoudelijke video’s van Nederlandse hiphopacts. James benadrukt liever de ‘chips etende geit’ in één van de video’s. Het is één van de vele opdrachten waar James voor gevraagd wordt, ondanks het ontbreken van echte expertise.

Om een beter beeld van James te krijgen, vragen we vier mensen uit zijn omgeving om de schrijver te omschrijven. Nalden, bekend blogger en winnaar van een Dutch Startup Award voor Beste Webapplicatie voor de website wetransfer.com, Vincent ‘Venz’ Reinders, presentator bij Lijn5 en winnaar van de Dutch Startup Award voor 22tracks.com, Gert-Jaap Hoekman, chef redactie van Nieuwe Revu en Top Notch labelmate Pepijn ‘Faberyayo’ Lanen, deel van formatie De Jeugd Van Tegenwoordig, samen met James schrijver van wateenleven.tumblr.com.

Schrijven deed James op jonge leeftijd al veel. Hij stotterde aanzienlijk. Op papier kon hij echter wel goed uit zijn woorden komen. Op je veertiende schreef je al eens een boek. Waar ging dat over? “Over mijn tekenjuf, Tineke. Het stond vol met schunnige seks, en ja, heel veel seks eigenlijk. Dat was écht heel goor. Rood haar had ze, kort rokje. Hakken droeg ze, en rode lippenstift. Ze was 35. Een rijpe vrouw, daar gaat mijn voorkeur nog steeds wel naar uit. Er zit eigenlijk geen verhaal in het boek. Het heeft ook geen titel. ‘Tekenles’. Of ‘Potlood’. ‘Vulpotlood’. Dat vind ik een goeie titel. Want ik vulde haar met m’n potlood. Klaar.”

Als James voor State gaat schrijven luistert hij al jaren naar hiphop. “Ik begon met luisteren naar Wu-Tang, in 1995. En naar Nas, Mobb Deep Funkdoobiest, die shit. Stoere muziek. Dan voelde ik mezelf ook mannelijker. Ik denk dat heel veel verlegen jongens hiphop luisteren zodat ze iets breder kunnen lopen. Ik voelde mezelf altijd groter door de beats, hiphop fungeerde voor mij als plateauzolen.” Voordat hij bij State komt, schrijft hij soms stukjes voor Nalden.net, en loopt hij stage bij de Break Out. Zijn blog wordt dan al goed gelezen en hij krijgt nieuwe opdrachten vanuit een andere hoek. “Bladen als de Flair en Fancy. Ik scheef over seks, zoenen, mode en make-up. Ik moest eigenlijk gewoon mijn mening geven. Het ging vaak over koetjes en kalfjes, maar ook over liefdesverdriet en pijn. Heel erg eerlijk. Rauw. Schattig ook wel, dat een man daarover durfde te praten. En door voor die bladen te schrijven, kwam ik steeds een stapje hoger.”

James gaat van State naar Viva, naar de Cosmopolitan. En schrijft sinds 2009 ook voor Nieuwe Revu. Je hebt dus eigenlijk wel een beetje mazzel dat je telkens door nieuwe bladen bent benaderd. “Hoezo mazzel? Gewoon talent, doorzettingsvermogen en een gezonde portie zelfoverschatting. Mazzel? Rot op.” Je hebt toch geluk dat je telkens benaderd wordt? “Nee. Het is mijn beroep. Ik doe niet aan afwachten, je moet gewoon zelf zorgen dat je telkens benaderd wordt. Hoe? Door kwaliteit te leveren, altijd.” Neem je alle opdrachten aan die je krijgt aangeboden? “Ja. Ik schrijf momenteel voor ongeveer twaalf verschillende bladen. Maar ik werk denk ik maar drie dagen in de week. Lange dagen, dat wel. Ik bereid me eigenlijk helemaal nooit voor. Een schone lei, daar wil ik altijd mee beginnen. Ik word geregeld op reportage gestuurd dus laat ik alles gewoon over me heen komen. Dat is heerlijk. Een soort van spons ben ik dan en als ik weer thuis ben knijp ik mezelf uit.” Ben je dan niet bang dat je geloofwaardigheid als schrijver misschien wordt beïnvloed als je alles aanneemt dat aangeboden wordt? “Een dakloze schrijver is vast stukken geloofwaardiger, maar ik moet gewoon mijn huur betalen. Vandaar dat ik vrijwel alles aanneem.”

Faberyayo zei over je: “Hij draagt zijn schrijverschap met trots als een walgelijke medaille op zijn borst. Juist omdat hij er op zo’n olijke manier mee te koop loopt komt hij weg met het schaamteloos hoereren in allerhande publicaties.” “Ik ben ook een hoer, althans, ik ben een hele dure escort.”

Het boek ‘James Worthy’ is op de dag van dit interview naar de drukker gestuurd. 3500 Exemplaren worden er gedrukt. We komen net van uitgever Lebowski die in samenwerking met Top Notch James’ debuut uitbrengt. Hier hoort James voor het eerst dit getal. “Weet je wel hoeveel dat is?”, herhaalt hij enkele keren. We zitten in een broodjeszaak en James probeert zich voor te stellen hoeveel stapels dat zijn. “Ik denk dat wel meer dan de helft van deze hele zaak dan gevuld is.” De visualisatie maakt indruk. “Dat vind ik wel echt angstaanjagend.” Wat gaat er door je heen als je dat getal 3500 hoort? “Ben ik wel zo goed, denk ik dan. Heel erg. Ik denk wel dat ik talent heb. Het is een soort wipwap. Een speeltuin in mijn hoofd. Een schommel die van “weten hoe goed ik ben” naar “ben ik wel zo goed?” gaat. 3500 is geen kattenpis. Dat is doodeng. Dan lig ik in de Bruna, de AKO, in Vlaanderen en bij Bol.com. Overal. Als ik m’n boek straks in de winkel zie liggen, ben ik heel blij en trots op mezelf. Ik heb een boek gepubliceerd op mijn dertigste. Mijn boek. Al had ik dit ook in 2006 kunnen schrijven. Twee vingers in de neus, maar de PlayStation werkte niet echt mee.” Hoe vind je het dat je een talent wordt genoemd? “Dan denk ik, echt? Vaag. Ik? Kom op man, ik schrijf gewoon over tieten en kut. Ik snap wel dat mensen me een talent vinden. Ik vind mezelf ook wel een prima schrijver, steeds beter ook. Dat is wel een lekker gevoel, ik weet gewoon dat ik over tien jaar beter ben dan nu. En over twintig jaar ben ik nog beter. Nu? Ach, ik ben best wel supergoed eigenlijk. Nou, misschien niet supergoed maar wel fris, leuk. Humoristisch en spitsvondig. Spelen met taal, hiphop is dat gewoon.”

Faberyayo: “Zijn stijl is direct terug te dirigeren naar rapteksten, waardoor zijn humoristische zelfbespiegelingen zeer sprekend zijn”. “Dat vind ik een compliment. Ik ben misschien ook wel een soort verkapte rapper door de manier waarop ik met taal speel. Vroeger wilde ik ook wel rappen. Er zijn zelfs producers die wel eens een beat voor me hebben gemaakt. Maar dan keek ik naar al mijn rapper-vrienden en die gasten hadden nooit geld. Nooit. Maar ze inspireren mij dagelijks.” Een rapper zonder muziek? “Ja, dat denk ik wel. Op tekstueel vlak is Yayo bijvoorbeeld heel goed. Literatuur over een beat. En Steen, Sticks, Jiggy Djé, Aap, Fresku, dat soort volk. Ik luister niet zo heel veel naar buitenlandse hiphop meer, alleen op 22tracks eigenlijk. Vroeger luisterde ik trouwens meer naar de beats. Nu wil ik dat het ergens over gaat. Niet alleen over vrouwen neuken. Hè bah, dat vind ik onnodig en vies.” In het boek komt naar voren dat als je een leuke vrouw tegenkomt, je er meteen 100 procent voor gaat. “Ja, ik ben heel erg spontaan en impulsief. Alles geven. De hele rambam. De klap na een breuk komt dan ook veel harder aan, maar dat vind ik niet erg. Ik houd daar wel van, soms denk ik dat ik relaties puur en alleen aanga om mezelf te pijnigen. Ik schrijf ook veel beter als ik mezelf in de emotionele lappenmand bevind. In de put ben ik op mijn best. Dan ben ik vrij geniaal. Wel raar eigenlijk. Huilen en schrijven. Supergay, maar zo werk ik. Pijn neerkwakken. Wondjes openkrabben. Dat is schrijven.”

Venz: “We hadden een keer een roodharige scheidsrechter die enkele slechte beslissingen nam. Hij en James kregen het een beetje aan de stok en James riep “ROOIE KUT!” naar hem. James moest er natuurlijk af met rood. Mopperend. Dat is typisch James. Hij reageert emotioneel.” “Het was ook wel echt een slechte scheidsrechter. Hij had ook gewoon nog zijn echte mensen kleren aan. Niks geen zwart pakje. Ik had die rooie echt neer kunnen steken. Op het voetbalveld ben ik een debiel. Soms schrik ik van mezelf. Maar ik snap wel wat Venz bedoelt. Drama queen. Dat komt door mijn Engelse roots, dat stoere, schreeuwerige en schelden. Kleinpikkerig gedrag.” Heb je een haat/liefdeverhouding met vrouwen? Je vindt de pijn fijn maar je hart wordt ook gebroken. “Haat niet. Ik houd niet van haat. Ik vind ze allemaal aantrekkelijk. Behalve hele donkere vrouwen en van die tietloze Aziatische vrouwtjes. Voor de rest ben ik verre van kieskeurig. Vrouwen zijn mijn brandstof. Niet sport, drugs of drank. Nee, vrouwen. Ronde vormen en witte tanden. En vagina”s. Daar schrijf ik dan ook veel over. Vrouwen.”

Gert-Jaap Hoekman: “Ik kreeg laatst een stuk van James een uur vóór de deadline binnen. Een uur! Ik weet dat het lastig is om vol te houden dat je het enfant terrible van de journalistiek bent, terwijl je liever simultaan schaakt met je neefjes, maar er zijn grenzen. Dit gebeurt zelfs bij Vrij Nederland niet. Ik maak me zorgen.” Ben je een enfant terrible? “Nee, dat denk ik niet. Misschien dat men door het drinken, vrouwen en mijn seks-tweets een verkeerd beeld van mij krijgen. En enfant is kind, ik ben al dertig. Ik drink wel bier op maandagavond, maar dat is rock en roll. Maar misschien ben ik ook weer wel een enfant terrible. Ik ben een slet. Een slet met een drankprobleem. Dol op gin tonic. En een klein beetje drugs ook, sporadisch dan. Maar ik ben nooit te laat met m’n stukken. Dat is m’n vak. M’n boterham. Ik houd mijn kinderlijke gedrag grotendeels binnen de perken en daarom kan ik het prima combineren.”

Venz: “James is een lieve en charmante jongen met zelfspot. En stiekem is hij ook een beetje verlegen.” “Ik heb wel twee hele verschillende kanten, denk ik. Als ik ga stappen dan ben ik heel stoer en mans en Engels. Maar dat zijn alle jongens, denk ik. Two-faced. Tijdens het schrijven ben ik namelijk sensitief, overgevoelig zelfs. Met een vrouw ben ik ook minder stoer en lomp, maar charmant en lief, nagenoeg gay.” Ben je een passioneel mens? “Ja, ik maak vaak ruzie. En ook qua houden van. Daarin draaf ik wel een beetje door soms. Ik heb ook geen vrouwelijke vriendinnen. Ik denk niet dat ik dat kan omdat ik ze dan wel leuk vind en als ik haar leuk vind wil ik meer dan praten over haar vriend en series kijken.” Een opvallend feit is dat zowel Nalden, Venz, als jij succesvol zijn in wat jullie nu doen. Jullie hebben allemaal iets gecreëerd dat aanslaat bij het publiek. Volgens Venz is het ‘een beetje mazzel’. “Er is behoefte aan nieuw bloed. We zijn alle drie enthousiast en positief. Dat legt ons geen windeieren.” Nalden denkt dat het te maken heeft met eigenwijsheid. “Een vastberadenheid, niet in de vorm van discipline maar het ergens in geloven.” Hoe denk jij hierover? “Nalden is een sterke zakenman en ook Venz heeft vooral een zakelijk instinct. Wat ik heb? Talent en ik geef nooit op. Dit is wat ik wil doen, tot de dood en ik heb er alles voor over. Mijn wallen zijn niet van de lucht, maar ik draag ze met trots. Het zijn de wallen van een schrijver. Ook delen we wel een soort aanstekelijk enthousiasme inderdaad. Liefde voor je vak en we geloven in wat we doen. Het is wel een leuk kliekje. Er loopt overigens nog veel meer talent rond in Amsterdam. Onze generatie is onmenselijk talentvol. Ook denk ik dat zelfspot een essentiële rol speelt.”

Waar ben je over tien jaar? “Ik wil nog heel veel boeken maken. Ik heb denk ik wel vijfentwintig boeken in mijn hoofd. Vandaar dat mijn hoofd zo belachelijk groot oogt. Die wil ik allemaal uitgeven. Makkie. Kom op, ik heb al een boek uit. Volgend jaar komt er nog wel een boek, en een kinderboekje met tekeningen van Lize (Lize Korpershoek, red.). Over tien jaar ben ik ook wel vader denk ik. Ik hoop het. Een vrolijke, lieve, drukke vader van drie kinderen. Dan heb ik een boekenplank met mijn eigen boeken. Tien of zo, elk jaar één. Dan ben ik veertig. Jezus wat oud. Dan heb ik ook een vrouw natuurlijk. Een vakantiehuis in Frankrijk. Wijn, brie en jeu de boules. Hopelijk heb ik ook nog wat haar op m’n hoofd. Ja. Een vrouw, kinderen en boeken. Dan ben ik er wel. Meer heb ik niet nodig.”

Dit artikel is verschenen op www.statemagazine.nl
Foto’s: Ilja Meefout

Waar de één – Coen Verbraak – zich minutieus voorbereidt op een vraaggesprek en de uitwerking als een beeldhouwer boetseert, arriveert de ander – Martin Simek  – volstrekt blanco bij een interview, vertrouwend op zijn intuïtie. Opvallende overeenkomst?  Ze maakten succesvolle en spraakmakende programma’s voor de RVU, nu NTR, en wonnen prestigieuze prijzen. De Zilveren Reissmicrofoon ging in 2009 naar Simek ’s Nachts, terwijl Verbraak in 2010 de Nipkowschijf mocht meenemen voor Kijken in de ziel – Psychiaters. Voor één keer laten de twee meesterinterviewers zichzelf in de ziel kijken: aan welke wetten moet een goed vraaggesprek voldoen?

Of het nu een verhaal voor radio, televisie of geschreven media betreft: de basis bestaat – naast een solide structuur en zorgvuldige opbouw – in oprechte interesse in de gast. Daarnaast is de vorm van het interview van belang. In dit geval: vraag-antwoord.

Wat vinden jullie de grote kracht van elkaar?
Coen: “Martin is intuïtief heel sterk. Hij voelt waar de schoen wringt.”  
Martin: “Coen vergeet één belangrijk ding, waarin hij zelf ook goed is: contact maken. Ik moet eerst bewondering vinden voor een gast en kan dat oprecht laten voelen, van daaruit gaan we verder.”
C: “Moet dat altijd bewondering zijn?”
M: “Voor mij wel, ja.”
C: “Kun je ook afkeer voelen van iemand?”
M: “Als ik alleen afkeer voel, kan ik hem niet interviewen. Dankzij die bewondering kun je iemand laten voelen dat je iets met iemand hebt. In interviewen heeft iedereen eigen regels. Als Coen mij zou interviewen, is het net opruimen. Een goede interviewer brengt orde in gevoelens en gedachten. Dat vind ik wel fijn.”
C: “Ik weet nog dat ik bij een bijeenkomst van Vrij Nederland hoorde dat Bibeb naar Amsterdam zou komen. Daar kwam ik helemaal voor uit Groningen. Er was niet eens een foto van haar. Ze was er.”
M: “Dit voorbeeld vind ik nou fantastisch! Als ik Coen zou interviewen en hij vertelt dit, dan heb ik de sleutel van zijn succes gevonden. Passie! Heb je haar een vraag gesteld?”
C: “Ik was schuchter, durfde haar niet zo goed de hand te schudden. Het was een wonderlijke dame. Ze leek op een kruidenvrouwtje. Ik dacht, misschien is ze wel helderziend. Dat was wel mooi.”

Hoe zou jij een interview met Coen aanpakken?
M: “Ik heb nooit een plan. Bij Coen zou ik over Bibeb praten. Hoe was zijn kamer in Groningen? Wat deed je daar? Ben je daar geboren? Wat had je aan toen je naar Bibeb ging?”
C: “Jij bent eigenlijk heel beeldend.”
M: “Ja, ik wil het zien.”
C: “Goede interviews bestaan uit kleine vragen. Is de vraag – ‘wat is het ergste dat je ooit hebt meegemaakt?’ – dan komt er bijna nooit een antwoord. Het zijn de kleine stapjes. Wat hing er aan de muur? Wat zei je vader toen? Dat maakt het gesprek. Zo roep je het bij de ander ook op. Hij trekt lades open in zijn kop.”

“Hij trekt lades open in zijn kop”

Kan iedereen interviewen?
C: “Het is wel degelijk een vak. Het hangt van je ambitie af. Wil je gewoon een beetje beppen, dan kan iedereen interviewen.  Maar als je verder wilt komen, dan zul je een strategie moeten hebben. Je zoekt tijdens een interview naar een sleutel bij iemand, daarvoor moet je wel volgens bepaalde ideeën te werk gaan.”
M: “Iedereen zou moeten kunnen luisteren. Als je luistert, komt de vraag vanzelf. Ik bedenk nooit een vraag.”
C: “Maar luisteren is al heel moeilijk. Veel mensen kunnen dat niet. Je moet ook analytisch kunnen denken. Wat zegt hij nu? Klopt dit wel met wat hij eerder zei? Zit er een lijn in?’”
M: “Ik ben geïnteresseerd in mensen, tot het ziekelijke aan toe. Dan maakt het niet zoveel uit waar je begint. Alleen de structuur moet ontstaan.”
C: “Joop van Tijn was mijn held. Hij vertelde altijd dat je ‘in iemand moet kruipen’ en moet bedenken: wat denkt hij nu? En dan spring je er weer uit. Dat doe je steeds. Als je denkt:  ‘wat gaat hij nu zeggen?’ moet je een logische vervolgvraag voorbereiden.”
M: “Absoluut! Goed gezegd. Dat bewonderen van mij helpt ook om ‘in hem’ te kunnen kruipen. Maar je moet niet in hem blijven.”
C: “Dan blijf je heel je leven lang Louis van Gaal! Nou…’”
M: “Dat moet je eigenlijk ook voor jezelf doen. Als je iets van jezelf wilt leren, moet je terugdenken aan dingen die je hebt gedaan. Waarom heb ik dat zo gedaan? Was dat wel goed? Rationele dingen. Die afstand moet er altijd zijn, dat is het spel. Interviewen is een vak, maar zo ik wil het niet zien.
C: “Het is een vak omdat heel veel mensen het niet kunnen. Vaak lees ik een interview en denk: hoe kan het nou dat hij dat er niet uit krijgt?”

Overkomt jullie dat ook wel eens?
C: “Ja. En dat ligt aan een heleboel verschillende dingen. Klikt het? Vind iemand jou de moeite waard om iets aan te vertellen? Dat is volgens mij de crux van alles. Als ik jou niet vertrouw, zou ik me nooit geven. Hoe aardig je complimenten ook zijn: je moet mijn vertrouwen winnen.”
M: “Dat win je altijd. Jij ook.”
C: “Kan niet iedereen…”
M: “Ik wist wel dat jij een gevaarlijke rotinterviewer was, maar toch heb ik me gegeven (Coen lacht) Coen zorgt ervoor dat ik me geef, want dat kan hij!”C: “Ik schreef al voordat ik voor de radio ging werken. Bij televisie ben ik me erg bewust van de camera. Maar het luisteren – het instrument van het interview – blijft hetzelfde. Het is voor je gasten wezenlijk anders. Zij voelen de druk van de camera en de lampen ook. Je moet meer investeren om mensen op hun gemak te stellen.”

Wat was de moeilijkste groep om te interviewen voor Kijken in de Ziel? Psychiaters, voetbaltrainers of strafpleiters?
C: “Ik schreef al voordat ik voor de radio ging werken. Radio is een heel vanzelfsprekend en natuurlijk medium. Bij televisie ben ik me erg bewust van de camera. Maar het luisteren, het instrument van het interview, blijft hetzelfde. Het is voor je gasten wel wezenlijk anders. Zij voelen de druk van de camera en de lampen ook. Je moet meer investeren om mensen op hun gemak te stellen.”

 Wat was de moeilijkste groep om te interviewen voor Kijken in de Ziel? Psychiaters, voetbaltrainers of strafpleiters?
C: “Het zijn allemaal andere beroepsgroepen. Bij de psychiaters stelde ik me veel meer op als luisteraar. Psychiaters zijn wel autoriteiten op het gebied van de menselijke geest. Bij de trainers was ik heel benieuwd naar de vraag hoe zij spelers beter maken. Hoe haal je het beste uit mensen? En bij de strafpleiters ging het meer om de confrontatie: “hoe kun je dit nou ooit rijmen met je geweten?”

 Trainers en strafpleiters hebben natuurlijk meer media-ervaring.
C: “Acht van de twaalf psychiaters hadden nog nooit voor een camera gestaan. Het was opvallend om te zien dat zij meer gespannen waren dan ik. Ik vond het ook wel eng, maar ik kon zien dat ze er tegenop zagen.”

Hoe stel je dan iemand op zijn gemak?
C: “Door iemand naar mij toe te trekken, meteen al bij binnenkomst. Samen een broodje eten, over koetjes en kalfjes praten, niet over het onderwerp zelf. Louis Tas, een wat oudere psychiater, ben  Ik bewust thuis gaan ophalen, want ik wilde niet dat hij met een taxi zou moeten komen. Ik wilde hem laten merken: dit is zíjn dag. Ik was er voor hem.”
M: “Dit is een belangrijk onderdeel! Gastvrijheid. Rik Felderhof is daarin een absolute meester.

“Rik Felderhof is een absolute meester in gastvrijheid”

 Hoe  is de overstap naar televisie jou bevallen Martin?
M: “Mijn eerste tv-interview was met Ramses Shaffy. Hij was stomdronken. Ik was helemaal niet meer met de vragen bezig, maar moest mezelf vergeten om hem uit die dronkenschap te halen.”
C: “C: “Je hebt bij televisie ook meer met externe factoren te maken. Valt er bijvoorbeeld iets om, dan is dat heel vervelend, want dan moet je een vraag vaak opnieuw stellen.  Interview je iemand voor de krant, dan kijk je allebei even op en praat je gewoon verder. Mijn geluidsman legde vroeger wel eens een gesprek stil als er een vliegtuig overkwam. Dan loopt acuut alle spanning uit je interview. Het is zo moeilijk om het daarna weer op te pakken…”
Martin knikt: “Ben je in het gesprek bij een mooi onderwerp gekomen, valt net die lamp om. Daarna  zeg: ‘Dus..’ Maar dat werkt niet! Eigenlijk moet je het onderwerp even laten liggen om er later via een omweg weer terecht te komen.”
C: “Ik werk bij tv hetzelfde als voor de krant, namelijk zonder redactie. De psychiaters en coaches heb ik van tevoren opgezocht. Dat waren puur kennismakingsgesprekken. Iemand vertelde bijvoorbeeld dat zijn vader was overleden toen hij zeven jaar oud was. Daar ging ik op dat moment nauwelijks op in. Bewust niet. Omdat ik dacht: Als ik er nu iets over vraag, denkt hij straks bij het tv-interview: ‘dat heb je toch allemaal al gehoord?’ Dat sla ik dus op.  Want zo’n verhaal kan hij maar één keer vertellen.”

 Welk medium heeft je voorkeur: televisie, de schrijvende journalistiek of radio?
C: “Schrijven staat op één, radio op twee en op drie televisie. Ik vind televisie wel leuk, het heeft de meeste impact en je krijgt de meeste erkenning. Maar ik vind mijn stukken voor de krant vaak beter dan mijn programma’s.”

Waarom krijgen mensen meer erkenning voor televisie?
C: “Weet ik niet. Mensen vinden iets dan opeens héél interessant, terwijl ik denk: wat is er nu anders dan anders? Als je bij De Wereld Draait Door hebt gezeten, merk je de volgende dag wel meer.” 
M: “Voor mij komt radio duidelijk op één, want dat vind ik fascinerend. Mensen luisteren beter naar radio dan naar gesprekken op televisie. Radio is veel intiemer. Ik wil wel graag een tv-documentaire maken en dan, net als Frans Bromet, zelf de camera in handen hebben. Dat zou ik fantastisch vinden, maar dat kan ik niet.”
C: “Het is ook een rare manier van met iemand te praten. Als je die camera neerzet en wij praten gewoon, hoef je ook niet te denken: wat heeft ie nou voor zijn oog? Dat is toch anders.’
M: “Ik vind die intimidatie van zo’n camera…”
C: “Dat gezichtsloze bedoel je?”
M: …“juist wel belangrijk. Ik wil dat mensen begrijpen dat het een interview is. Het is wel gebeurt  dat mensen dingen vertelden waarvan ik wist dat het niet voor het grote publiek bestemd was.”
C: “Dat overkomt je vooral als je live werkt. In iedere andere omstandigheid knip je dat eruit.”

“Vergelijken is de domste manier van waarnemen”

Wat beschouwen jullie als het beste of mooiste interview?
M: “Dat is onvergelijkbaar. Toon Hermans heeft eens gezegd: vergelijken is de domste manier van waarnemen. Ik interviewde Rita Verdonk in haar hoogtijdagen. Het interview duurde 55 minuten, waarvan ik 40 minuten zelf heb gepraat. Zij zei achteraf: ‘Meneer Simek, ik was fan van u.’ Toen ze weg was, ben ik in een stoel gaan zitten huilen. Zij had mijn blinde vlek geraakt: haar beleid en die immigranten. Er kwam zoveel terug bij mij, ik had mezelf totaal niet in de hand.”
C: “Louis Tas voor Vrij Nederland was bijzonder. Iemand interviewen die de wetten van ondervragen zelf zo goed kent, iemand die niet anders doet dan mensen in de ziel kijken. Vaak vind je het laatste interview het mooist. In retrospectief, twee weken later, denk je: zo goed was het ook weer niet.”

Loopt een interview wel eens niet naar wens?
C: “Absoluut! Het is mensenwerk. De mooiste en spannendste interviews zijn gesprekken waarbij de bal opeens een andere kant oprolt. Iemand die in huilen uitbarst bij een verhaal waarvan je nooit had gedacht dat hij het zou vertellen. Ik wil met iets thuiskomen wat niet in die dikke knipselmap zit. Het moet iets toevoegen, zeker als je bekende Nederlanders interviewt. Het is irrelevant als iemand oude verhalen naar boven haalt.”

Wie staat er nog op jullie verlanglijstje?
M: “Ik interview niet meer.”
C: “Ik vind het erg jammer dat er nog nooit een goed interview met Beatrix is gemaakt, onze vorstin is al dertig jaar een absolute machtsfactor in Nederland. Ze heeft al zes of zeven premiers overleefd, is heel belangrijk en heeft een veel grotere invloed dan wij denken. Het is ongelofelijk dat wij van die vrouw niets anders kennen dan geregisseerde onderonsjes eens in de vijf jaar. Echt heel jammer.’
M: “Daar ben ik het helemaal mee eens. Het schaadt haar ook. Doodzonde.”

De koningin houdt dat zelf in stand. Maar waarom?
C: “Het is de gedachte dat als je wat van jezelf laat zien dat je kwetsbaar maakt. Terwijl je er juist veel sterker kunt uitkomen. Het zou ontzettend goed zijn als Beatrix eens zou vertellen hoe ze het vond om haar man te verliezen. En hoe ze zich vervolgen kon oppeppen om die loodzware taak uit te voeren. Doet ze dat om haar zoon te ontzien? Vragen die volgens mij elke Nederlander zichzelf wel eens stelt. Toch jammer dat we dat niet weten.”

“In Den Haag willen nu een hoop mensen vlekjes wegwerken”

Wat vinden jullie van het verdwijnen van de RVU?
C: “De fusie is vooral slim. Samenwerken is cruciaal in dit bestel. De RVU is natuurlijk een vlekje op de kaart. Er zijn nu een hoop mensen in Den Haag die vlekjes willen wegwerken. Het is niet meer vol te houden dat je tien of twaalf kleuren hebt op staatskosten. Dat is ook een beetje raar.’

Hoe denken jullie over de bezuinigingsplannen van het kabinet?
C: “Ik denk dat je in de structuur van de publieke omroep best kunt snijden, maar terug naar één of twee netten is krankzinnig. Dat maakt een heleboel kapot wat je niet meer kunt opbouwen. Cultuur heeft per definitie een dak en een kelder. Als je het dak eraf haalt, onder het mom van “elite-kunst” houd je alleen de kelder over. Erg dom. Je ziet pas over een paar jaar wat je mist. Moeten we ons dan allemaal laven aan Frans Bauer? Voor Vrij Nederland interviewde ik Kees van Kooten. Hij zei: ‘Wie kan mij nou ontroeren als het toneel er niet meer is, als er geen muziek meer is? Moet ik ontroerd raken door de mars van een nieuwe Uruzgan eenheid? Van de muziek in het voetbalstadion?’ Dat vond ik mooi gezegd.”
M: “Ik was bij de begrafenis van Harry Mulisch, een prachtig spektakel in de Stadschouwburg met muziek en toespraken. Toen dacht ik: als je naar de omroep gaat met het programma-idee over een overleden schrijver zeggen ze: leuk, maar het moet in 25 minuten. Dan wordt het ridicuul. Sommige onderwerpen hebben verdieping nodig. De publieke omroep mag daarin nog meer uitblinken.”

Een bericht op Twitter:
We’re looking for someone to come on and take a job heading our twitter account and social media. Send something clever for a chance at the job! Daarna: This offer is dead serious. We want someone who truly gets what we’re all about. Smart, funny and entertaining.
Gisteren gooide een medewerker van Marc Jacobs bovenstaande tweets (Twitterbericht, voor de mensen die in een grot wonen) online. Voorheen was het Marc’s zakenpartner Robert Duffy die het Twitter account (90.000 volgers) van het wereldwijd bekende en geliefde modemerk beheerde. Duffy is echter te druk en vandaar de oproep.

Stop de persen. Een baan bij Marc Jacobs? Social media beheren? Droombaan. Mijn gedachten dwalen meteen af. Een bericht van Marc Jacobs in mijn mailbox. Of ik naar New York kan komen. Zij betalen. Een sollicitatiegesprek voor de baan. Bij hem. Marc. Jacobs. Ik zie mezelf al door New York lopen. Daar wonen in een wonderlijk appartementje. Gratis kleding van de zaak. Beste vrienden met Marc.

Duizenden vrouwen en mannen zijn waarschijnlijk als een gek een motivatie gaan bedenken van 140 tekens. Ik ook. Maar een motivatie in 140 tekens, die ook nog slim, grappig en entertaining moet zijn, potverdorie. Ik peins en peins. En peins. Ik stuur uiteindelijk iets waar ik later al spijt van heb. Iets over de Cosby Show. Geloof je het zelf? Marc vertelt vaak dat zijn bedrijf als een familie is. Dus ik legde de link tussen Cosby en Marc’s bedrijf. Slecht idee. Weg baan. Weg gratis kleding. Weg beste vriendjes met Mark.

De baan is te groots. Te bizar. Het zou onrealistisch zijn als het zou gebeuren. Niet te bevatten. Dus keer ik weer terug op aarde. Gewoon in Alkmaar. Op de bank met m’n Spaanse sloffen aan mijn voeten. Stiekem een beetje hopend dat het grote wonder toch geschied. Ik kijk nog even naar het Marc Jacobs-embleem op m’n enorm neppe tas uit Griekenland. Ik ben niet tof genoeg in 140 tekens.

Ik hou er niet van als mensen aan me frunniken. Met mijn kapper heb ik een haat/liefde verhouding. Ik kom verder nooit in schoonheidssalons of nagelstudio’s. Vorige week kwam daar verandering in toen ik naar een schoonheidsspecialiste ging. Voor het eerst.

Ik lig op een zachte bank, een handdoek onder m’n hoofd. M’n haar in een soort haarnetje. Daniela, de schoonheidsspecialiste, begint met een zalfje. En dan nog één. Met een warme natte handdoek veegt ze mijn gezicht schoon, waarna een nieuwe crème volgt. Tot nu toe vind ik het allemaal wel prima. Dan de peeling waar ik voor kom. Een groen papje, een kruidige geur. Prijzig ook. Zodra Daniela’s handen, bedekt met het papje, mijn gezicht raken, begint het te prikken. Behoorlijk te prikken. Daarnaast is de peeling een soort scrub. Gemaakt van schuurpapier. Gok  ik.

Minutenlang smeert ze de derrie over m’n gezicht. Schurend over mijn huid. Pijnlijk op m’n wangen. Alsof ze probeert m’n huid er af te raggen, totdat alleen vlees en bot over is. M’n vuisten zijn gebald. M’n nagels duwen in mijn handpalmen. ‘Dit voelt niet zo fijn, he’, merkt Daniela op. ‘Nee, niet echt’, zeg ik zacht. Al zou ik graag willen zeggen dat ze heel snel moet stoppen. Ik onderga het en wacht totdat ze stopt. De minuten duren eindeloos.

Ik zucht zachtjes en wiebel met m’n vingers. Het is voorbij. Opluchting. Een koor zingt ‘Halleluja’. Maar niet voor lang. ‘Het eraf halen is misschien nog wel vervelender.’ De woorden komen langzaam binnen. Shit. Het is nog niet voorbij. Met twee doekjes begint ze de korrels van m’n gezicht af te schrapen. Als zout in de wonden. Schraap. Schraap. Schraap. Ik denk maar één ding. Wie dit heeft verzonnen, moet een rotjeugd gehad hebben.

Ik bijt er doorheen en ook deze terreurdaad komt ten einde. Dan, een dikke laag koele crème. Het sist nog net niet en voelt heerlijk. Als een emmer water dat een kampvuur dooft. Na nog twee andere crèmes is het voorbij. ‘Vanavond zal het wel rood zijn en gevoelig’, waarschuwt Daniela  me. ‘Over twee dagen is het waarschijnlijk droog en schilferig.’

Mijn hoofd is ’s avonds inderdaad rood en warm. Elke aanraking voelt als een stroomschokje. Twee dagen later lijkt het alsof ik aan het vervellen ben, na een te grote hoeveelheid door de zon. Inmiddels zie ik er weer fatsoenlijk uit. Over twee maanden moet  ik terug. Vrijwillig. Ik kijk er naar uit. Ik hou er nog steeds niet zo van als mensen aan me frunniken.

Het is nogal wat. De jaarwisseling. Een reflectie op het afgelopen jaar is verplicht, maar dat sla ik graag over. Het gaat om wat er nog komen gaat. En dan de voornemens voor het nieuwe jaar. Voornemens zijn zinloos. Geven redenen om jezelf  te bekritiseren als er na een paar maanden niets van gekomen is. Toch doe ik er altijd aan mee. Al zijn het bijna elk jaar dezelfde voornemens. En komt er elk jaar weer niets van. Je ziet, ik ben vol vertrouwen.

De meeste mensen hebben als voornemen om te gaan sporten of af te vallen. Ik heb ook besloten om weer te gaan sporten. M’n vierde sportschool in Alkmaar. Alsof het daar aan ligt. Maar dat terzijde. Ditmaal is de sportschool naast mijn huis. Dat zou de stap om daadwerkelijk te gaan, aanzienlijk kleiner moeten maken. Het wordt een schaamtevol moment als ik straks de sportschool binnen stap in de eerste week van januari. Op mijn voorhoofd de tekst: Ja, ik weet wat jullie denken. De uitdrukking op het gezicht van Gerda achter de balie zegt: daar heb je er weer één.

Ik kijk er echter naar uit. Springen totdat het zweet een snor van behoorlijk formaat vormt. Huppen totdat de steek in je zij je dwingt tot een imitatie van een flamingo op acrobatiek. Sit-ups doen totdat het lijkt alsof iemand scherven in je buik staat te trappen. Boksbewegingen maken en zachtjes grinniken omdat je zelfs een mug nog geen hoofdpijn kan bezorgen met die flauwe tikjes. En dat allemaal in een zaal waar de muur behangen is met spiegels. Om jezelf te kunnen aanschouwen en te concluderen dat je er echt belachelijk uit ziet als je springt, hupt of wat voor beweging ook maakt. Heerlijk. Dit jaar ga ik sporten. Écht!

Ik heb twee oudere broers. Mijn oudste broer is zes jaar ouder dan mij. Hij speelt al zo lang als ik me kan herinneren voetbal. De afgelopen jaren heb ik zeer regelmatig met mijn vader bij hem langs de lijn gestaan. Zowel thuis- als uitwedstrijden. Tierend in het veld. Een ander mens bijna. Daarna nog een biertje drinkend in de kantine. Hij is een wandelende voetbalencyclopedie. Wisselt met mijn vader feitjes uit. Hoe de rechtsback van West Ham United ook alweer heette, in het seizoen 1985/1986. Lachend over zijn grote snor. Mijn broer is ook leraar, geschiedenis geeft ie. Twee jaar geleden maakten zijn leerlingen een Hyvespagina voor hem, de ‘Jorrit is de tofste leraar’-hyve. Samen met mijn andere broer speelt hij Fifa op de Playstation, de ene keer de blije winnende partij, de andere keer de mopperende verliezende. En naast dit alles is hij al veertien jaar met Geja. Wat belachelijk is, want zij was er dus al toen ik tien was. Dat is lang.

Maar mijn broer is mijn broer niet meer. Of naja, hij is het nog wel. Maar niet meer helemaal. Er is iets veranderd. Sinds tien augustus zie ik beide rondlopen met melkvlekken op hun broek of vest. Ruikt het huis naar Zwitsal. Liggen er kinderboeken in huis, en knuffels. Een box in de woonkamer. Sinds tien augustus is mijn broer een vader. Een vader die samen met de moeder een klein, lief mannetje verzorgt. Micha. Een wolkje. Ik zie m’n neefje lachen als zijn vader of moeder met hem speelt. Hij brabbelt er op los, en ik zie de ogen stralen. Van alledrie. Het is nu een gezinnetje. Compleet met jaloerse kat die op zijn kop ‘ik verdien meer aandacht’ heeft staan. Ik vind het geweldig. Een neefje. Mijn broer is vader. Mijn schoonzusje is moeder. En wat doen ze het goed.